242099
Książka
W koszyku
(NH Nowa Humanistyka, ISSN 2353-494X ; t. 51)
Struktura świadectwa i pozycja świadka są od niemal trzech dekad przedmiotem pogłębionego namysłu badaczy i artystów. Niewątpliwie to studia nad Holocaustem i związany z nimi zwrot etyczny przyczyniły się do tego w największym stopniu, co nie oznacza, że Zagłada i genocyd były w zakresie jedynym przedmiotem analizy. Niniejszy tom wieloautorski pod redakcją Agnieszki Daukszy wnosi w ten kontekst związany z kolejnymi, utrwalonymi fazami humanistycznych dyskusji teoretycznych wątki nowe, jeszcze nie eksplorowane. W zgromadzonych tu tekstach uderza mnie przede wszystkim świadomość rozłączności, niesynonimiczności, oraz odmiennej architektoniki aktualnej pozycji świadka w kulturze w relacji do świadectwa oraz do parezji. Wcześniejsza semantyka zaświadczania, zogniskowana wokół i na figurze ocalałego, włączała w swój porządek nader często także: oskarżanie, upominanie się o sprawiedliwość, zwracanie się przeciw krzywdzącemu jako już-nieobecnemu, dając mu przewagę moralno-epistemiczną. Obecnie już nie antyteza mówienia i języka jest, jak się wydaje, w kluczowa u świadka (jako nieludzkiego i postludzkiego), ale naruszanie przez świadectwo uzgodnionych kolektywnych reguł prawdo-mówności. A świadkiem ten, ta lub to, co osłabia własną pozycję – swoje roszczenie do mocy i widoczności – świadcząc. Świadek jest nie tym, co zabiera głosu, by wynieść się ponad innych, ale tym, co musi na tym stracić. Kto nie ma się czego obawiać – ten nie świadczy a podejmuje jedynie odwieczną grę o władzę.
Status dostępności:
Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 316 (1 egz.)
Strefa uwag:
Uwaga dotycząca bibliografii
Indeks.
Uwaga dotycząca finansowania
Współfinansowanie: Wydział Polonistyki (Uniwersytet Jagielloński)
Recenzje:
Pozycja została dodana do koszyka. Jeśli nie wiesz, do czego służy koszyk, kliknij tutaj, aby poznać szczegóły.
Nie pokazuj tego więcej